Reggio Emilia yaklaşımı, II. Dünya Savaşı’nın hemen sonrasında İtalya’nın Reggio Emilia kentinde, savaşın yıkıcı etkilerine karşı umut ve yeniden inşa arayışıyla doğdu. 1945’te yerel halkın girişimiyle kurulan küçük okullar, çocukların demokratik değerlerle, özgür düşünceyle ve topluluk bilinciyle yetişmesi için tasarlandı. Eğitimci Loris Malaguzzi’nin vizyoner katkılarıyla bu hareket, çocukların “yüz dilini” yani farklı ifade biçimlerini tanıyan, merak ve yaratıcılığı merkeze alan bir pedagojik felsefeye dönüştü. Zamanla Reggio Emilia okulları, sanatın, doğanın ve topluluk katılımının öğrenme sürecine dokunduğu özgün bir model olarak dünya çapında ilgi gördü; bugün birçok ülkede eğitimciler bu yaklaşımı kendi kültürel bağlamlarına uyarlayarak çocuk merkezli, deneyimsel öğrenme ortamları yaratıyor.

Reggio Emilia okullarında çocuk bilgiyle doldurulacak boş bir levha olarak görülmez.

Reggio Emilia taklit edilecek bir program sunmaz, her okulun kendine has  özelliklerine, çocuklarına ve bulundukları topluma göre yepyeni bir Reggio Emillia yaratması esasına dayanır. Önemli olan çocuktur, ders konusu ya da beceri değil. Öğretmenler pedagoglarla iş birliği yaparak çocuk gelişimine uygun çalışmaların  konusunu çocukların ilgi, merak ve ihtiyaçlarından yola çıkarak keşfeder.

 Projeler çocukların ilgilerine göre seçilir ve müfredat oluşturulur. Amaç; çocuğun özgür yapısı içinde, zorlamadan, örselemeden, incitmeden eğitim vermeyi hedeflemekte ve çocuğu şekillendirmek yerine çocuğun doğasına uygun olarak kendi eğitim sistemini şekillendirmektedir. Öğretmen bazen çocuğun arkasında onu     anlamaya çalışarak, bazen çocuğun yanında onu direk destekleyerek, bazen de onun önünde onu daha ileri çekmek için provoke eder.